tekeninge

Portretten


Ik kijk graag naar een gezicht,
maar niet iedereen wordt graag bekeken.
Glanzende of doffe ogen,
open of afwezige blik,
Plekjes waar plooitjes en lijntjes
zich hebben ingegraven.

Jaren geleden begon ik
met een portrettenboekje:
een oud geruit schoolschriftje
met een marmeren kaft
en afgeronde hoeken,
bedoeld om flink in te studeren.
In welke taal maakt niet uit.

De mensen die ik er in
noteer zijn mensen die ik liefheb,
die mij, tijdens mijn levenswandel,
inspireren of mij iets kwamen
vertellen of lieten (in)zien.

Kandidaten stapelen zich op,
de file ondertussen uitzichtloos.
Radeloos klap ik Evelien De
Vliegers'
Hoe maak ik tijd
open, wie weet rolt er dan 
één portret per week uit
en verzacht ik meteen het 
fileleed (zo komt de hulpverlener
in mij ook meteen aan haar trekken).
Evelien beitel ik dan op een ereplaats
in mij schriftje.
(Anders moet ze, net als iedereen,
in de file staan).


Show me who you are.